شرح مثنوی معنوی | داستان شیر و نخچیران از دفتر اول ـ دکتر زینب افضلی
شرح داستان شیر و نخچیران در مثنوی معنوی…
گر به همه عمرِ خویش با تو برآرم دَمی حاصلِ عمر آن دمست باقیِ ایّام رفت
هر که دلارام دید، از دلش آرام رفت…
ذرّه را تا نبوَد همّتِ عالی، حافظ/ طالبِ چشمهٔ خورشیدِ درخشان نشود
گر چه بر واعظِ شهر این سخن آسان…
از خدا غیرِ خدا را خواستن/ ظنِّ افزونیست و کلّی کاستن
این سخن را نیست پایان و فراغ ای…
غم و شادی بَرِ عارف چه تفاوت دارد؟/ ساقیا باده بده، شادیِ آن کاین غم ازوست
به جهان خرّم از آنم که جهان خرّم…
هین دف بزن هین کف بزن کاقبال خواهی یافتن/ مردانه باش و غم مخور ای غمگسار مرد و زن
هین دف بزن هین کف بزن کاقبال خواهی…
مشتریی جو که جویانِ تو است عالِمِ آغاز و پایانَ تو است
آن یکی می‌دید خواب اندر چِله در رهی…
نیشکر کوبید، کار اینست و بس/ جان برافشانید، یار اینست و بس
روبه اندر حیله پایِ خود فشرد ریشِ…
گر دوست از غرور هنر بینَدت نه عیب/ دشمن به عیب‌کردنت افزون کند هنر
خاقانیا به تقویتِ دوست دل مبند وز…
